Farro – ziarno – pszenica orkiszowata
Skąd? Włochy (ale znane w wielu starożytnych kulturach).Z czego? Samo zboże, używane do zup, sałatek, risotta (tzw. farrotto). Wysoka zawartość błonnika i białka.
Skąd? Włochy (ale znane w wielu starożytnych kulturach).Z czego? Samo zboże, używane do zup, sałatek, risotta (tzw. farrotto). Wysoka zawartość błonnika i białka.
Skąd? Toskania.Z czego? Czerstwa ciabatta, jarmuż, fasola cannellini, marchew, kapusta, cebula. „Ribollita” znaczy „ugotowana na nowo” – to zupa z resztek.
Skąd? Toskania.Z czego? Mąka, jajka, cukier, migdały, czasem skórka cytrynowa. Tradycyjnie serwowane z Vin Santo. Twarde.
Skąd? Werona.Z czego? Drożdże, mąka, jajka, masło, cukier, wanilia. Ma kształt gwiazdy, posypany cukrem pudrem. Często mylony z panettone.
Skąd? Modena i Reggio Emilia.Z czego? Gotowany moszcz winogronowy, dojrzewający w drewnianych beczkach — czasem nawet kilkadziesiąt lat.
Skąd? Rzym i Lacjum.Z czego? Czosnek, oliwa, papryczki chili, pomidory. Nazwa znaczy „wściekła” — od ostrości. Najczęściej łączy się z penne.
Skąd? Emilia-Romania.Z czego? Mąka pszenna, smalec lub oliwa, sól, woda. Podawana z prosciutto, rukolą, mozzarellą — zawijana na ciepło.
Skąd? Liguria.Z czego? Mąka semolinowa i woda. Świetny z owocami morza (np. linguine alle vongole) albo pesto alla genovese.
Skąd? Sycylia.Z czego? Ugotowany ryż (zwykle z szafranem), farsz (np. ragù, mozzarella, groszek), panierka. Klasyka street foodu, jedzone w ręku, najlepiej jeszcze ciepłe.
Skąd? Włochy, głównie południe.Z czego? Papryka (czerwona, żółta), cebula, pomidory, oliwa, czasem czosnek. Może być dodatkiem do mięsa, ryby, makaronu albo podawana na zimno z pieczywem.